 |
|
Von August Keiler
Die Palz, die esch e' Fleckel Erd',
E' schääneres duuscht wuhl net finne;
D'rum halt's de Pälzer aach so wert
Un liebt es dief im Bussem inne. -
-
Betracht de' Rhei~! Voll Majeschdäät
Siehscht en de griene Ufer schdrääfe;
Mit Schiff' un Mann, zu Nutz un Frääd,
Duut hortig er do anne lääfe.-
Wie rausche dunkle Wälder stolz
Deer aus em Weschdrich dort entgeche!
mit seine Kohle, Schdää~ un' Holz
Bringt's de Bewohner große Seche. -
Un' drauß im Gää, do wogt die Soot,
Do rääfen schwere goldne Ähre;
Sie liwwern Mehl, sie gewwen Brot,
Duun Dausende vun Mensche nähre. -
Waß siescht im helle Sunneschei~
Vum Haardgeberg do 'runner grieße?
Es sin die Rewe, 's esch de Wei~,
Wu Luscht un' Lieb' in's Herz duut gieße! -
Meiner Frau Ursel zur Freude aus dem Lesebuch von ihrer Tant Maria. (so um 1912 rum) |
Esch's gut un' schää~ do drenn zu lewe -
De' Pälzer suucht dorch Schbarsamkäät
Un' Fleiß schdets vorwärts noch ze schdrewe.
Wu käm dann sunscht de Wohlschdand her?
Der macht sich bräät in alle Ecke;
Esch aach die Ärwet hart un schwer,
Kannscht doch kään' U~mut do entdecke.
Wu's schäbber geht, als mer duut denke -
De' Pälzer esch degesche g'feit,
Er loßt de Kobb so leicht net hänke. -
Re'schaffe, wu er geht un schdeht,
Grad aus, er sbeelt net leicht Ve'schdecke;
Parforsch, wann's gilt, un ' gar net bleed,
Hott immer 's Herz am reschde Flecke.
Deck esch er schußlich in de Redd
Un' uhzt un' schdichelt, duut krakehle,
Wie wanner d'greeschde Hännel hett,
Un' doch kannscht uff sei~ Gutdaat zehle.
Die Gastfreindschaft uff alle Fäll';
Die halt er hoch, die duut er hege;
Kaum kummscht em iwwer d'haudeerschwell,
Winkt schun de' "Schobbe" deer entgesche.
Beim Wei~ do esch er kreizfideel,
Voll G'schaß un' Witz un' schbeelt de Dicke,
Er juuxt un' singt aus voller Kehl
Un' meecht vor Frääd an's Herz dich dricke. -
Duut er an seiner Häämet hänke;
Kää~ Wunner jo, dann so berihmt
kannscht deer net leicht e' Lännel denke.
Les' nur sei~ G'schicht aus friher Zeit,
Do schdeht es schwarz uff weiß geschrewwe,
Daß Ferschde, Groofe, Edelleit
Sich in de' Palz hänn rumgedrewwe.
Aus selle Dage, aldersgroo,
Siehst Schbure noch an Weg un' Schdääge;
An Burge, Kleeschder, fern un' noh,
Do kannscht genää dich iwwerzääge.
Ve'zehle dunn se d'r vun Lääd
Un' Frääd, vun Märle un' vun Sage,
Vun Elend, Glanz un' Herrlichkäät -
's loßt sich net leicht mit Worde sage.
Geh nor uff Schbeier 'nei~ in's Dumm,
Wie herrlich un wie hoch erhawe!
Do ziehgscht de Hut ab, do schdehscht schdumm -
Acht Kaiser lichen do begrawe! -
Voll Ruhm un' Ehr' in alle Schdicke;
Sie esch en schääner Edelschdää~,
De' schäänscht wu d' bay'rich Kran duut schmicke! -